Zioła, rośliny lecznicze - K
Kasztanowiec zwyczajny - ( Aesculus hippocastanum )
Drzewo to rośnie w stanie naturalnym na Bałkanach oraz w Iranie. Do
Europy Środkowej i Zachodniej dotarło jako drzewo parkowe, mylnie
nazywane kasztanem.
Surowce lecznicze
W celach leczniczych zbiera się nasiona, kwiaty oraz korę, czasem także
liście.
Substancje lecznicze
Nasiona kasztanowca zawierają escynę - mieszaninę saponin, flawonoidy,
pochodne kumaryny, z których najważniejszymi są eskulina i eskuletyna.
Kwiaty zawierają escynę, flawonoidy, cukry, kwasy polifenolowe i
garbniki.
W korze - występują głównie związki kumarynowe (eskulina i fraksyna),
flawonoidy, garbniki i terpeny.
Zbiór i konserwacja
Korę zbiera się wiosny i suszy w suszarniach w temp. do 4O°C. Kwiaty
(tylko białe) zrywać należy na początku kwitnienia w czasie suchej
pogody. Suszyć w miejscach ocienionych, rozkładając cienką warstwą.
Nasiona (kasztany) zbieramy jesienią i suszymy w suszarniach w
temperaturze do 60°C.
Działanie;
wzmacniające naczynia, przeciwzapalne, przeciw-obrzękowe,
zatrzymujące krwawienia.
Związki czynne zawarte w nasionach i kwiatach kasztanowca mają wpływ na
naczynia, podobnie jak witamina P, wzmacniają je, poprawiają
elastyczność ścian, zapobiegają pękaniu przy niewielkich urazach,
zmniejszają przepuszczalność naczyń i zmniejszają obrzęki. Działają
przeciwzapalnie, szczególnie w przypadkach stanów zapalnych w żyłach i
stanów zapalnych żylaków odbytu. Zapobiegają tworzeniu się zakrzepów
wewnątrznaczyniowych, co jest szczególnie ważne w przypadkach
nadkrzepliwości krwi oraz po dużych operacjach.
Także w przewodzie pokarmowym wyciągi z kasztanowca działają
przeciwzapalnie i regulują rozwój flory bakteryjnej.
Kasztanowiec może być polecany w nieżytach żołądka, w biegunkach, przy
braku łaknienia, w stanach skurczowych jelit. Wyciągi z kasztanowca mogą
być polecane chorym z cukrzycowymi uszkodzeniami naczyń.
Wyciągi z nasion i kwiatów kasztanowca likwidują obrzęki powstałe na
skutek stłuczeń, zwichnięć lub stanów zapalnych. Mogą być również
stosowane w oparzeniach i odmrozinach, zapaleniach żył i owrzodzeniach
na tle żylaków oraz zapaleniach ścięgien.
Homeopatia zaleca preparaty kasztanowca w zapaleniach gardła,
przewlekłym nieżycie nosa oraz żylakach odbytu, którym towarzyszy
uczucie „małego obcego ciała w odbycie" (A. Ożarowski
„Ziołolecznictwo"). Również w razie bólu w okolicy lędźwiowej, który
nasila się przy pochylaniu i chodzeniu, a także w obrzękach nóg
występujących po długim marszu.
Medycyna ludowa polecała noszenie przy sobie lub wkładanie do łóżek
nasion kasztanowca ludziom cierpiącym na choroby stawów pochodzenia
reumatycznego oraz ludziom z innymi bólami stawów i kości.
Przeciwwskazaniem do stosowania kasztanowca jest ostra niewydolność
nerek i ciąża.
K - Kminek zwyczajny
Literatura
Kiełki
Kiełki wbrew wszelkim pozorom nie są wynalazkiem naszych czasów - czytaj czasów Nowej Kuchni, stojących pod znakiem Zdrowej Żywności. Jako żywność i lek znali je już w Starożytności Chińczycy. Znane jest podanie o dawnych chińskich żeglarzach, którzy w poszukiwaniu lądu wpłynęli w górę rzeki Jang-tsy-kiang. Podczas długiej żeglugi gnębiły ich sztormy i powoli zaczął kończyć się prowiant. Jedynym, co zostało na koniec, była suszona fasola, która pod wpływem wilgoci zaczęła kiełkować. W potrzebie się nie wybiera, toteż spożyli ją, stwierdzając, że kiełki są nie tylko smaczne, ale dają nowe siły. W ten sposób odkryto nowy rodzaj żywności. Nie dotyczy to tylko fasoli, choć hodowana specjalnie w celu produkcji kiełków fasola mungo do dziś uchodzi za królową kiełków. Od tego czasu spożywa się również kiełki innych roślin strączkowych, zbóż i nasion roślin oleistych. Jeśli chodzi o nasz sposób odżywiania się, to można powiedzieć, że kiełki zostały na powrót odkryte: jako żywność, która w naturalny sposób zaopatruje ludzkie ciało w substancje odżywcze i witalne w skoncentrowanej formie. W dodatku jest to żywność, którą można wytwarzać samodzielnie, nawet nie potrzebując do tego celu specjalnych nakładów, miejsca Więcej ...